از دید بزرگان طب ایرانی غذاهای اصلی انسان شامل موارد زیر است و سایر مواد خوراکی نمی توانند غذای اصلی باشند:
- گندم خوب بدون آفت
- برنج خوشبوی گیلان و شیراز
- گوشت گوسفند یک ساله، بزغاله شش ماهه، گوساله یک ساله، کبک ودراجو تیهو، جوجه مرغ وجوجه خروس، ماهی سفید تازه و قزل آلا به شرط آنکه در حرکت بوده باشند.
- شیرینی های ملایم از شکر و بادام
- میوه های تر چون انجیر وانگور پیش از غذا، انار ملس پس از غذا، خربزه میان دو غذا و رطب تازه به شرط آنکه در همان منطقه آب و هوایی رشد کند.
در نتیجه بسیاری از موادی که امروزه می خوریم مثل سیر خام، فلفل، خیار و... در واقع غذای مطلق نیستندبلکه بخش زیادی از آنها از دیدگاه پزشکی ایرانی دارو می باشند، به همین دلیل است که باید به مقدار کم ودر جای خود استفاده شوند. اما چرا سیر، فلفل و خیار دوا هستند؟
در پزشکی ایرانی هر ماده خوراکی که بتواند مزاج بدن را مقدار زیادی تغییر دهد دارو است، سیر و فلفل مزاج گرم و خیار مزاج سردی دارد و مصرف آنها می تواند مزاج بدن را تغییر دهد لذا هیچ یک نمی توانند غذای اصلی باشند.
- اگر یک ماده خوراکی فقط خاصیت غذایی داشته باشد آنرا "غذای مطلق" و اگر فقط خاصیت دوایی داشته باشد آنرا " دوای مطلق" می نامند. تقریبا تمام ادویه جات دوای مطلق هستند.
- اما برخی از خوراکی ها هر دو ویژگی را دارند. پس اگر خاصیت غذایی بیشتر داشته باشند، غذای دوایی و اگر خاصیت دوایی بیشتر داشته باشند، دوای غذایی نامیده می شوند.
عطاری کاویانی، از 1343
www.attarikaviani.ir
دیدگاه خود را بنویسید