بهار

از منظر طب ایرانی، فصل بهار زمانی است که انسان در سرزمین معتدل محتاج به پوشش زیاد به سبب سردی هوا و نیز محتاج تهویه به سبب گرمی هوا نباشد. شروع بهار  به سبب روییدن گیاهان و برگ آوردن درختان و ظهور شکوفه ها، موجب سبزی و خرمی زمین است و باعث بارداری حیوانات و رونق چهره و بدن، فربهی و سرخی رنگ رو می گردد.

مزاج فصل بهار گرم و مرطوب در حد اعتدال است و سبب اعتدال مزاج و لطافت و مقوی قوا است.

این فصل برای تمام سنین مناسب بوده و به ویژه برای کهنسالان و صاحبان مزاج سرد و خشک مناسبترین فصل برای زندگی و سلامت می باشد.

در بهار قوای حیوانی تقویت شده و تولید خون افزایش می یابد و همین امر امکان ابتلا به برخی بیماری ها را نیز افزایش می دهد و موجب بیماری های خونریزی دهنده، تَرَک برداشتن رگ ها، پیدایش بزاق خون آلود و همچنین سرفه می گردد. در این فصل، گرمی هوا اخلاط و موادی را که به دلیل سرمای زمستان و کاهش تعریق در بدن حبس شده اند، رقیق کرده و به حرکت درمی آورد(همان اتفاقی که برای یخ و برف در طبیعت می افتد).

اگر بدن نتواند این اخلاط را به طور کامل دفع نماید، به سوی اندام ضعیف مانند کشاله های ران و زیر پوست و اطراف بدن جاری می شوند و باعث تولید امراض شایع در این فصل مانند، دمل ها، ورم های چرکی، جوش ها، خارش و ورم های حلق می گردند و اگر وارد مغز شده به بطن های مغزی برسند، موجب بروز صرع و سکته در افراد مستعد و دارای پیش زمینه می گردند. اگر این مواد به مخاط بینی بریزند، موجب زکام، گرفتگی صدا و سرفه می شوند. همچنین ریزش این مواد به مفاصل، ورم های چرکی مفصلی و درد مفاصل را به دنبال دارد.